BOWL of HAPPINESS

BOWL of HAPPINESS

ทยอยใช้ชีวิตให้มีความสุข

“ดิฉันเลือกกินลูกชิ้นก่อนเพราะไม่รู้ว่าจะมีใครซุ่มซ่ามมาทำก๋วยเตี๋ยวเราหกหรือเปล่าและถ้ามันหกไปหมดโดยที่ยังไม่ทันได้กินลูกชิ้นที่อุตส่าห์เก็บถนอมไว้กินตอนสุดท้ายก็ซวยสิ อดกินลูกชิ้นกันพอดี”

หลายคนคงเคยถูกถามว่า “เวลากินก๋วยเตี๋ยวกินลูกชิ้นก่อนหรือเก็บไว้กินทีหลัง” ต่างคนก็ต่างความคิดต่างมุมมอง ส่วนตัวดิฉันเองนั้นเลือกที่จะกินลูกชิ้นก่อนสักลูกสองลูก ส่วนที่เหลือก็จะกินพร้อมเส้นและน้ำซุปโดยละเลียดไปเรื่อย ๆ จนหมดชาม เวลาตอบคำถามนี้ทีไรดิฉันจะให้เหตุผลทุกครั้งว่า “กินลูกชิ้นก่อนเพราะไม่รู้ว่าจะมีใครซุ่มซ่ามมาทำก๋วยเตี๋ยวเราหกหรือเปล่า และถ้ามันหกไปหมดโดยที่ยังไม่ได้ทันได้กินลูกชิ้นที่อุตส่าห์เก็บถนอมไว้กินตอนสุดท้ายก็ซวยสิ อดกินลูกชิ้นกันพอดี” นี่คือคำตอบแบบไม่ต้องคิดอะไรมาก ในขณะที่บางคนก็ตอบโดยไม่คิดอะไรมากเหมือนกันว่า “เก็บไว้กินทีหลังสิ ของดีต้องเก็บไว้ตอนท้าย”

เวลาผ่านไปพร้อมกับประสบการณ์ต่าง ๆ ในชีวิตทำให้ดิฉันลองมาคิดเทียบเคียงความสำคัญของ “ลูกชิ้น”กับ”ความสุข” แล้วสรุปเอาเองว่าทัศนคติในการดำรงชีวิตที่ต่างกันนั่นเองที่ทำให้แต่ละคนเลือกที่จะกินลูกชิ้นก่อนหรือหลัง คนบางคนอาจจะต้องการสิ่งที่สมบูรณ์แบบที่สุดในทุก ๆ ด้านถึงขนาดที่ว่าหากต้องเป็นเจ้าของสิ่งที่ยังไม่สมบูรณ์แบบตามต้องการก็จะไม่เปิดใจรับมัน และเลือกที่จะไม่ชายตามอง “ความสุขครึ่ง ๆ กลาง ๆ”เลย เพราะคิดว่าตนสามารถรอจนกว่าจะถึงวันที่ได้เป็นเจ้าของสิ่งที่มีความสมบูรณ์แบบ แม้ว่าจะต้องอดทนหรือทรมานเพียงใดก็ยอม โดยอาจจะลืมคิดว่าการรอจะมีประโยชน์อะไรหากเรามีชีวิตอยู่ไม่ถึงวันนั้น

ดิฉันก็เหมือนคนอื่น ๆ ที่มี “...ในฝัน”มากมาย ไม่ว่าจะเป็นบ้านในฝัน ทริปในฝัน รถในฝัน เครื่องเพชรในฝัน แต่ดิฉันไม่รอให้ถึงวันที่จะได้ครอบครองบรรดาของในฝันเหล่านั้น หากเลือกที่จะลดดีกรี “ความฝัน”ลงมาตามกำลังที่มีในปัจจุบันเพื่อให้สามารถลิ้มรสความสุขได้ในทุก ๆ วันที่มีชีวิตอยู่ อย่างเช่น “บ้านในฝันของฉัน” เป็นบ้านริมน้ำในพื้นที่เหยียบไร่สำหรับอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาสามเจเนอเรชั่นในวันที่ดิฉันเป็นคุณย่า แต่ก่อนที่จะถึงวันนั้นดิฉันก็สามารถมีความสุขกับบ้านหลังย่อม ๆ ตามประสาพ่อแม่ลูก “ทริปในฝัน”คือการไปเที่ยวในสถานที่ต่าง ๆ ทั้งในและต่างประเทศ เข้าพักในโรงแรมชั้นนำระดับห้าดาวที่มีสุดยอดสปาหรือบ่อน้ำพุร้อนท่ามกลางขุนเขาให้นอนแช่อย่างสบายอารมณ์ แต่ในชีวิตจริง ดิฉันและครอบครัวก็สนุกกับการขับรถตระเวนหาที่กางเต็นท์ตามยอดดอยต่าง ๆ แล้วแวะพักตาม “โรงแรมหลักร้อย”ได้โดยไม่ได้โดยหาห้องสวีต กลับพอในเสียอีกที่สามารถใช้งบประมาณเท่าที่มีในกระเป๋า ณ ตอนนั้นเพื่อเดินทางไปยังสถานที่ต่าง ๆ ที่อยากไป ส่วน”รถในฝัน”แน่นอนว่าต้องเป็นรถยนต์คันใหญ่หรูหรารุ่นล่าสุด หากแต่ตอนนี้เท่าที่มีก็เป็นเพียงรถยนต์คันเล็ก ๆ เพื่อใช้เดินทางจากบ้านไปส่งลูกที่โรงเรียนและพาตัวเองไปที่ทำงานเท่านั้น สำหรับ”แหวนในฝัน”ดิฉันไม่ปฏิเสธเลยว่าอยากเป็นเจ้าของแหวนเพชรหลายกะรัตน้ำงามเม็ดเดี่ยวบนตัวเรือนแพลทินั่ม แต่ที่สวมใส่อยู่ตอนนี้เป็นเพียงแค่แหวนเรือนทอง 18K มีเพชรประดับประปรายพอให้แสบตาเล็กน้อยเท่านั้น

การมีชีวิตแบบทยอยรับรู้ความสุขไปเรื่อย ๆของคนชอบกินลูกชิ้นก่อนอย่างนี้ก็เพื่อที่จะไม่ต้องเสียใจหากดิฉันต้องเป็นอะไรก่อนวัยอันควร เพราะถ้ามัวแต่รอกินลูกชิ้นเป็นลำดับสุดท้าย เกิดชามก๋วยเตี๋ยวซึ่งเปรียบเสมือนชีวิตของคนเรานั้นหกคว่ำไปกลางคันเสียก่อน ความหวังที่จะได้ลิ้มรสลูกชิ้นแห่งความสุขก็คงพังทลายไปในพริบตา

==================

ตีพิมพ์ในนิตยสาร ELLE ฉบับพฤศจิกายน 2550